NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Terrace House to program o szóstce nieznajomych pod jednym dachem
i relacjach między nimi.
Przygotowaliśmy dla nich tylko piękny dom i auta.
- Nie mamy scenariusza. - Tak.
Pierwszy raz gościmy dziś kobietę. Powitajmy Chiemi Buruzon.
KOMICZKA, LAT 29
- Dzięki. Miło was widzieć. - Dzięki za wizytę.
- Oto ona. - Cześć!
Unikałam Terrace House, od kiedy pojawiło się na Netfliksie,
bo wiedziałam, że już się nie oderwę.
Ale ostatniego lata w końcu pękłam,
niczym wielka tama.
Obejrzałam wszystkie sezony,
każdy odcinek dostępny na świecie.
Dzięki.
- Jest jakiś moment... - Twoja ulubiona scena?
W sezonie Karuizawa był chłopak aspirujący na kucharza.
YUUDAI ARAI
- Co za smaczek. - To Yuudai.
- Odszedł wcześnie. - Tak.
- Chciałam, by jeszcze został. - Rozumiem.
Czułam w stosunku do niego matczyny instynkt.
Chciałam, by się rozwinął, bo strasznie się z tym męczył...
- Tak. - ...ale odszedł wcześnie.
Na pewno polubiłaś Rukę.
Oczywiście. Popłakałam się na jego wypowiedzi po angielsku.
Tego mi było trzeba.
Na początku nic nie potrafił,
- ale coś osiągnął. - Wiem, o czym mówisz.
- Tak, Torichan? - Wiesz?
- Buruzon przyszła za późno. - Racja.
- Tylko ona cię rozumie. - Zgadzam się.
- Lubię dorastających chłopców. - Ja też.
Lubisz oglądać rozwój, a nie tylko romanse.
Ale początkowo chciała zostać nauczycielką.
- Tak. - Zgadza się.
- Pomogłam w rozwoju Brillianowi. - Racja.
BRILLIAN
- Masz instynkt matczyny. - To prawda.
Wyglądasz jak siostra Koshino.
- Czwarta. - Dokładnie.
SIOSTRY KOSHINO
- Wpadłaś w porę. - Jest ciekawie.
- Pozmieniało się. - Owszem.
- Vivi i Ryo... - Zrobiło się ciekawie.
- Szybko poszło. - Zbliżyli się.
Bardzo.
Nosisz moje inicjały?
Może kiedyś.
Kupię sobie „J” jak Japonia.
Kup sobie „V”.
- Musi im się udać. - Mają świetną chemię.
Pamiętacie, jak śmiali się z ponzu?
- Nagrali filmik. - Tak.
Czułam się, jakby Ryo wciąż powtarzał: „Ja też!”.
Bardzo się zgadzają.
Miło oglądać, jak się dogadują,
- ale jest też problem. - Tak.
- Hana. - Właśnie.
- Jest jej ciężko. - Płakała.
Ale nie poddaje się.
Nie martw się jego reakcją.
- Naprawdę? - Jeśli zwierzysz mu się,
a mimo wszystko wam nie wyjdzie,
to nie możesz zrobić nic więcej.
Ale będziesz mogła wykorzystać to w przyszłości.
Może spróbuję.
Jeśli mnie odrzuci,
to i tak spadnie mi z barków spory ciężar.
Hanę wspiera ulubieniec You, standuper Kai Kobayashi.
Tylko ja go póki co lubię?
- Jeszcze go nie znamy. - Właśnie.
- Póki co. - Jeszcze nie.
A więc lubię go, mimo że go nie znam?
To nie tak.
W tym wieku.
Zakochujesz się w facetach o cichym, głębokim głosie.
Rozwiodłam się z dwoma takimi.
- Obaj tak mówili? - Dobra ksywka.
Wybrałaś ich ze względu na głos.
Tak, ale zrozumiałam potem, że to za mało do małżeństwa.
- To nie wystarczy? - Nie.
- Zobaczmy Kaia w akcji. - Właśnie.
- Może mówi innym tonem. - Może.
Dużo wyższym, coś jak: „Proszę, proszę!
Miło was widzieć!”.
- Byłabym w szoku! - Niemożliwe!
- Wciąż nie wiemy. - Racja.
Jest jeszcze jedna zagadka.
- Kim on jest, u licha? - Tupas.
- Tupas!
- Widzieliśmy go w akcji. - Był super.
Nie widziałem tylu błędów w tak krótkim czasie.
Prawda?
Pomylił pokoje i nie umiał nalać wody.
Miał kłopoty.
Ciekawe, czy widział już taki termos.
One są wszędzie.
W bieli i czerni wyglądałby jak Jaś Fasola.
- Potem Tupas się upił. - Solidnie.
- Tak. - Płakał.
Nie wiem, jak być kochanym,
więc skąd mam wiedzieć, jak to wyrazić?
Jesteś odpowiedzialny za każdą decyzję w swoim życiu.
Musimy szukać miłości w nas samych.
Co nam pozostaje?
Z samego rana schodzisz tutaj i zmywasz wszystkie naczynia.
Nie sądzisz, że to wyraz miłości?
- Vivi była bardzo racjonalna. - Mówiła mądrze.
- Tak. - Racja.
Teraz zobaczymy, co stanie się między Tupasem i Emiką.
Racja.
Myślę, że jestem zainteresowany.
Ja też za dużo myślę i bardzo się denerwuję.
Rzadko słyszę takie rzeczy.
Czerwienię się.
„Bardzo się denerwuję”.
Twierdzi, że cały czas się denerwuje.
To było dziwne.
Tak.
29. TYDZIEŃ
O MIŁOŚCI
GODZINA 13.00
To dla mnie jakieś szaleństwo.
To szaleństwo, bo...
Te japońskie korposzczury...
Opowiem wam o japońskich korposzczurach.
Mam do nich jedno pytanie:
czemu jeszcze się nie zabili?
Jak to powiedzieć?
Te japońskie korposzczury...
Opowiem wam o japońskich korposzczurach.
- Cześć. - Hej.
Posprzątałeś?
Tak.
- By zrobić miejsce. - Czemu? Co robisz?
We wtorek mam gig, przygotowuję się.
Nagrywałeś się?
Tak, nagrywam się, a potem tego odsłuchuję,
- by sprawdzić, czy wszystko gra. - Rozumiem.
Wyeliminować luki, by było płynnie.
Brzmi skomplikowanie.
Też planuję łączenie i układ ruchów jeszcze przed walką,
ale nie zawsze idzie według planu, więc koryguję momenty uderzeń
- po walce. - Tak?
Zawsze myślę o tym po walkach.
Robimy to dość podobnie.
- To ciężkie, prawda? - Tak.
Naprawdę rozumiem.
Utknąłeś na czymś?
Tak, ale nie jakoś strasznie.
- Myślę, czy coś jest śmieszne. - Rozumiem.
Ludzie będą się śmiać, jeśli powie się coś z wyczuciem.
Racja, trzeba być silnym psychicznie.
Chętnie bym wpadła.
Ale nie wiem, czy cię zrozumiem.
Mówisz szybko, nie?
Zazwyczaj tak.
Pójdę z tłumaczem.
Zatrudnisz tłumacza na żywo?
Tak, bym mogła cię zrozumieć.
Szalony pomysł. Nadaje się do opowiedzenia na gigu.
GINZA, TOKIO
Dawno nie wyszłyśmy gdzieś razem.
Racja.
- Mam tyle pytań. - Właśnie.
Napijmy się!
OGRÓDEK W GINZIE
- Tak? - Imprezujmy!
- Zdrowie! - Zdrowie!
WRESTLERKA, LAT 28
WRESTLERKA, LAT 23
- Pycha. - Super.
Mamy nową uczestniczkę.
Pokażę wam zdjęcie.
- Ładna. - Jak lalka.
Bardzo ładna.
Też podoba jej się Ryo.
Ładna, prawda?
To prawdziwa mistrzyni podrywu.
Ale spędziłaś z Ryo więcej czasu.
Ale jej wystarczyły trzy dni, by przekreślić moje półtora miesiąca.
Jak to?
Jest asertywna. Po prostu mówi: „Ryo, pogadajmy”.
- Bezpośrednia. - Rany.
Świetnie się dogadują. Ryo chyba też ją lubi.
- Musi cię to boleć. - Tak!
I teraz uciekasz od miłości.
To nic złego.
- Ale... - Ale będziesz żałować.
Ciężko być mi pewną siebie. Zależy mi na swoim wyglądzie.
Bycie wrestlerką nie jest atrakcyjne dla facetów.
To prawda.
Czuję to na imprezach dla singli.
Wolę nie mówić, kim jestem.
Ja też! Nie gadam z facetami o pracy,
niezależnie od tego, czy mi się podobają.
- A jeśli spytają... - Ukrywasz to, ile się da?
Odpowiadam: „Przejęłam rodzinny biznes”.
- Rodzinny biznes? - Rodzinny biznes!
- Jestem drugim pokoleniem. - Nieźle.
A ty jesteś szczera z facetami?
„Robię w branży rozrywkowej”.
W sumie nie kłamiesz.
Ludzie myślą, że jesteśmy silne, ale to głównie kwestia fizyczna.
Gdy zejdziemy z ringu,
jesteśmy typowymi dziewczynami!
- Właśnie! - Chcemy być chronione.
- Tak! - I tulone!
Chcę, by ktoś oplótł wokół mnie swoje ramiona.
Chcę dużego mężczyznę.
Chcę kogoś, kto mnie obejmie.
Rozumiem.
Jest jeden sposób, by sprawdzić, czy coś do ciebie czuje.
To technika z imprez dla singli.
- Porada od mistrza. - Dobra.
Często razem jecie?
- Tak. - Przy stole?
- Tak. - Na początek,
usiądź obok Ryo. Udawajmy, że to on.
To jego picie, a to moje. Napij się.
Potem odłóż szklankę bliżej jego.
Nadążasz? Teraz Ryo bierze łyka.
Sprawdź, czy odłoży szklankę bliżej czy dalej od twojej.
Co? To takie zmysłowe! Nie dałabym rady.
Jeśli cię nie lubi,
- położy ją dalej. - Tak.
Nie położy jej bliżej twojej.
Dokładnie.
- Spróbujesz? - Spróbuj.
Jeśli położy ją bliżej, wyznam mu swoje uczucia.
- Wóz albo przewóz. - Właśnie!
- Bądź agresywna. - Tak?
KOSZYKARZ, LAT 26
WRESTLERKA, LAT 22
ASPIRUJĄCY KOMIK, LAT 25
STUDENTKA, LAT 21
ASYSTENT, LAT 22
MODELKA, LAT 24
Co sprzątałeś?
- Kuchnię. - Jestem.
- Witaj! - Hej.
Co słychać?
- W porządku. - Kopę lat.
Gotujecie?
Tak, robimy omlety.
- Sami? - Gdzie folia?
- Vivi jest na górze. - Gdzie lód?
Lód? Gdzie on jest?
Poszukam go.
Znów ładnie pachniesz.
- Gdzie on jest? - Gdzie się podział?
- Mam. - Dzięki wielkie.
- Dasz radę? - Jasne.
Jak poszło, Ryo?
- W meczach? - Dziś?
Wygraliśmy, ale wczoraj przegraliśmy.
- Nie grałeś? - Grałem.
- Trochę. - Rany.
Poprosili mnie, bym zagrał chwilę
- i zgodziłem się. - I poszło?
Dawałem radę. Gdzie jest Kai?
- U znajomego. - Tak.
A Emika na obiedzie z rodziną.
POMAGAM – KAI
- Cześć. - Cześć.
Masz kurtkę.
- Jest zimno. - Mi też zmarzły stopy.
- Zamarzam. - Chcesz omleta?
Nie, dzięki.
- Cześć. - Cześć.
Co słychać?
- Jak tam? - Naprawdę nic ci nie jest?
- Co się dzieje? - Chodzisz normalnie.
Stopy mnie bolą.
Kiedy wróciłeś?
Dziesięć minut temu.
- Witaj. - Dzięki.
Wygląda pysznie.
Hana go zrobiła.
- Wody? Ryo? Vivi? - Masz coś na czole.
- Co? - Dzięki.
Błyszczy się.
Nie chcecie wody?
- Poproszę. - Siadaj.
Chcesz?
- Nie. - Dzięki.
Pokażesz?
Wczoraj było super.
- Super. - Ładne?
- Super.
- No powiedz. - Ładne.
Dzięki.
- Złóż ręce. - Tak.
- Smacznego. - Smacznego.
Ile cię nie było?
Dwa dni.
- Dwa dni. - Mimo to,
- już mi cię brakowało. - Tak?
- Dłużyło się. - Tak.
Też za wami tęskniłem.
- Tak? - Olaliście mnie?
- Wybacz. - Boli mnie mięsień.
Ja za tobą też.
Mogłaś powiedzieć. Ta cisza mnie przeraziła.
Masz plany na jutrzejszy wieczór?
Jutro?
Nie mam.
Jeśli masz czas...
A nie! Idę na musical
do teatru Shiki.
Serio? Super. Na jaki?
- Król Lew. - Super!
Zapytam, o której się zaczyna.
W Shiki.
- O 13.00. - Dobra.
Będziesz do późna?
Nie, skończy się około 15.00.
- Dobra. - Tak.
Wrócisz późno?
- Jeśli nie... - Masz plany?
Wrócę wcześniej, jeśli wszyscy będą.
Obejrzę film.
- Napiłabym się Contrex. - Też obejrzałabym film.
Ale boisz się bakterii, nie?
Tak?
Nie wiem. Jestem wrażliwa na zapachy.
Ale nikt w tym domu nie śmierdzi.
Wcześniej pachniałeś super.
Zawsze pachną dobrze.
- Pachniesz ładnie. - Teraz?
- To nie to? - Tak, to. Super.
Czym się psiknąłeś?
Niczym.
Nie kłam.
Po prostu się umyłem.
Ryo ma branie u kobiet, co?
- Tak? - Nie zaprzeczaj.
- Nie zaczynaj. - Kiedy kogoś lubiłeś
lub żywiłeś do kogoś uczucia,
to zdarzyło się, że zostałeś odrzucony?
Zapraszam na randki tylko dziewczyny, które wyraźnie mnie lubią.
Bo inaczej by cię odrzuciły?
Tak, i nie chcę, by czuła się źle.
Tak, masz rację.
Bo jeśli...
naruszyłbym nagle jej przestrzeń,
to pomyślałaby: „Co ty wyrabiasz?”.
Rozumiem. Pewnie dlatego nie wyszło mi z żadnym związku.
Zawsze tak robię.
Mówisz: „Cześć, jestem Vivi.
Nie obchodzi mnie, co myślisz”.
A jeśli ktoś mnie lubi, atakuję jeszcze szybciej.
Ja też.
Tak?
Co robisz, gdy się zadurzysz?
Robisz wszystko, by ktoś cię zaprosił?
Czy sama coś inicjujesz?
Tydzień temu powiedziałabym, że sama kogoś zapraszam.
A teraz?
Za bardzo się boję odrzucenia.
Idę do łazienki.
Usiądź.
Pomogę ci.
Będzie gorzej.
Nie jest ci zimno?
- Jest! - Nagrzeję trochę.
Śmiało.
- Nie grzeje? - Nie, jest zimno.
Dzięki za pozmywanie.
- Przecież nie jadłaś. - Mimo to.
Ale jakbyś jadła.
Dzięki.
Nie martw się.
Pewnie ci zimno.
Strasznie.
- Ale zimne. - Nie?
- Nie masz ciepłych ciuchów? - Coś mam.
- Masz bluzę? - Tak.
Ale jest cienka.
Nie mam grubej.
Cienka? Mogę pożyczyć ci swoją.
- Tak? - Mam ich dużo.
- Na pewno? - Tak.
To pożyczę.
Pachnie jak ty?
Dam ci czystą.
Wolę tę z zapachem.
Nie boisz się zarazków?
Twój zapach mi pasuje.
Proszę.
W porządku?
- Masz. - Dziękuję.
- Załóż, gdy będzie ci zimno. - Fajna.
- Super. - Strasznie pada.
Tak? Fakt, słyszę. Rany.
Ładnie pachnie.
Tak?
- Masz zeszyt do rysowania? - To ten zielony.
- Mogę zobaczyć? - Tak,
ale nie wszystko jest dobre. Nie rysowałam od sześciu lat.
Rany! Nieźle. To ty?
Nie, to nie ja!
Nie wyglądam tak.
Jasne.
Pięknie rysujesz.
Pachnie pięknie.
To noś ją.
To naprawdę mocne.
- Masakra. - „Mocne”?
Po prostu...
Jak to ująć?
Chcę być przez nią bliżej ciebie.
Tak?
Pewnie ma twoje feromony.
Teraz będzie pachniała mną.
Przygotuj się.
Będzie pachniała jak Chanel, Yves Saint Laurent...
Cała.
Wyczuję to.
Oby nie.
Wyprostuj nogi.
- Nie. - Śmiało.
Wyprostuj je.
No dalej.
- Odpływam. - Tak?
- Hana? - Hana tam jest.
Była tam?
- Tak? - Podglądała.
To straszne! Odkryła prawdę!
- To straszne. - Naprawdę!
- Masakra... - Już wie.
To było świetne.
Szkoda mi Hany. Nie zrobiła nic złego
i wiem, co czuje, ale oni tak do siebie pasują.
Jej wtrącanie się sprawia, że wygląda na tę złą.
Ryo nie zachowuje się zbyt męsko.
- Racja. - Powinien
reagować na to, co mówi Vivi.
Zgadzam się! Nie odpowiadał jej.
- Był nieśmiały. - Właśnie.
- Wcale nie. - Chwila.
- To ona była nachalna. - Cóż...
- Naprawdę agresywna. - Tak.
Otwarcie go zaatakowała.
Powiedziała, że chce być bliżej niego.
- Tak. - Mógł odpowiedzieć...
- entuzjastyczniej. - Powinien.
Pewnie nie chce jeszcze robić tego w domu.
Tak myślisz?
Spodobała mu się, ale od kiedy jest bardziej asertywna,
to ochłonął. Może taki właśnie jest.
Zrozumiał, że go lubi
i czuje, że nie musi już się starać.
Po prostu ją obserwuje?
Przywykł do takich sytuacji.
- Jest popularny. - Pewnie chłonął chwilę.
Ktoś był wobec niego asertywny.
Lubi to.
A więc mu się to podoba.
Cieszy się tym.
A może woli głupie dziewczyny,
które opowiadają stare żarty.
Nie sądzę.
Ale powiedział, że lubi opiekować się dziewczyną.
Gotować i czesać jej włosy.
Mówił, że lubi robić coś dla drugiej osoby.
Woli być tym asertywnym, a nie tym, komu się usługuje.
Ma tego dość?
- Pewnie podobało mu się to. - A Hana to widziała.
- Tak! - Ciężko było to oglądać.
- Tak. - To było smutne
i musiało go naprawdę do niej zrazić.
- Tak. - Na pewno.
Byłoby w porządku, gdyby ją kochał.
- Bardzo lubił. - Tak.
Widać, że próbuje się od niej zdystansować.
- Hana też pochwaliła jego zapach. - Tak.
- Ale zignorował ją. - Całkowicie.
- Skupił się na Vivi. - Tak.
Wystraszył mnie trochę, mówiąc, że musical kończy się o 15.00.
Zapytała, czy ma czas wieczorem,
a on zastanowił się i powiedział, że ma plany.
Ale one kończą się o 15.00. Ma wolne.
Też tak pomyślałam. Nie był chętny.
Powiedział, że wróci wcześniej, jeśli wszyscy będą w domu.
Wyraźnie jej odmówił.
Tak.
A wcześniej praktycznie mówił o sobie w trzeciej osobie.
„Byłoby niezręcznie, gdyby ktoś niechciany cię zaprosił”.
Ale jak inaczej mógł to ująć?
Właśnie.
Nie chciał jej odrzucić, nim nie wyzna mu swoich uczuć.
Ten przykład musiał być dość bolesny.
Powiedział to od razu po tym, jak chciała się z nim spotkać.
Pewnie pomyślała, że mówi o niej.
Raczej się nie podda.
Pewnie nie.
Ale Vivi zakochała się w Ryo.
- Tak. - Jest agresywna.
Działa szybko.
Powiedziała, że boi się odrzucenia,
dając do zrozumienia, że czeka, aż ją zaprosi.
Chce tego.
Przekonamy się, co z tym zrobi Ryo.
- Tak. - To jego decyzja.
- Ryo... - Myślę, że zadziała.
Chcę się przekonać.
W końcu zobaczyliśmy Kaia w pracy.
Tak.
I jak?
Lubię jego głos i oczy.
- Czuję jego głos z tyłu głowy. - To prawda!
- Jest taki seksowny. - Właśnie.
Nie musi nawet być zabawny.
- Nieważne, co powie. - Podoba ci się.
- Nieważne. - Chcę słyszeć jego głos.
Wolę, by nie był zabawny.
Nie rozwijałby się z tobą.
Rozpieściłabyś go.
- Racja. - Wpadłby w twoje sidła.
GODZINA 23.00
Cześć.
- Witaj. - Cześć, Ryo.
- Dzięki. - Cześć.
- Jesteś cały mokry. - Wiem.
Rany...
Byliście gdzieś razem?
- Nie. - Wpadłeś na nią?
- Tak. - Serio?
Może.
Czemu przeprowadziłaś się do Japonii?
Chciałam studiować modę.
- I... - Japońska moda jest taka popularna?
Wyszukałam dziesięć najlepszych szkół dla projektantów
i Bunka Fashion College był w pierwszej dziesiątce.
Jest znany na całym świecie.
Nie wiedziałem.
Ale zmieniłam zdanie.
Zostałaś modelką?
- Nie, pracowałam w restauracjach. - Naprawdę?
Tak, gotowałam.
Pracowałam też w ambasadzie.
Próbowałam wielu rzeczy, ale przestałam się rozwijać.
Myślę o wyjeździe za granicę.
Nie chcę, by moje życie stało się zbyt proste.
Chcesz mieszkać w USA, nie?
Ja?
Chciałbym.
Właśnie.
Ty też?
Dołączysz do mnie?
Masz jakiś konkretny plan?
- Tak jakby... - Bardziej ogólny?
Tak, ale...
Gram w kosza od trzeciego roku życia.
To całe twoje życie.
Ale nie będę grał wiecznie.
Kiedyś zakończę swoją karierę.
Ciężko mi sobie to wyobrazić.
Póki co wciąż mogę grać.
Ciężko będzie mi odejść.
Boisz się?
- Przyszłości? - Jeszcze gorzej.
Rozumiem.
Hej!
Tak...
- Hej. - Co robicie?
- Kiedy mnie zauważyłeś? - Na początku.
Serio?
Widać twoje różowe włosy.
Od razu zauważyłem.
Czyli musical kończy się o 15.00?
Ciekawe, ile trwa.
Masz czas jutro wieczorem?
Nie mam żadnych planów,
ale nie wiem, o której się skończy.
- Ja kończę walkę około południa. - Jasne.
- Około południa? - Może coś razem zjemy?
Mogę dać ci znać jutro?
- Teraz nie mam pewności. - Kojarzysz pub oppai?
Mogę zjeść wieczorem, jeśli ci to pasuje.
Nie zwracaj na nie uwagi!
Hej!
Gadacie o pubie oppai?
- Przestałem słuchać Hanę. - Nie podsłuchuj.
- Olej nas. - Straciłem wątek.
Tak, gadałyśmy o tym.
Mogę iść wieczorem.
Dobra. Dwie godziny i 20 minut.
Skończę o 15...
Zeszła na dalszy plan.
Skąd mi się wzięło oppai?
Kończy się o 15.00. Zobaczę, co powie mój znajomy.
- Możemy iść. - Dobrze.
- Jeśli ci pasuje. - Spoko.
Idą do ich małego zasranego salonu,
a ich niewdzięczna rodzina po prostu tam siedzi
i wsuwa żarcie, które dostali...
Co tam, Calvin Klein?
Jestem Hana, nie Calvin Klein.
Co tam?
- W porządku. - Tak?
Tak, ale...
Możemy pogadać?
- Czy chcesz ćwiczyć? - Nie, śmiało.
- Ale mów po japońsku. - Czemu?
- Stresuję się po angielsku. - Dobrze.
Mogę mówić?
Śmiało.
Dzięki.
- Zaprosiłam Ryo na kolację. - Tak?
Ale stwierdził, że pójdzie, jeśli da radę.
Tak powiedział. Naprawdę się staram, ale...
nie jest zainteresowany.
Chyba nic z tego nie wyjdzie.
- To były ciężkie dni. - Czemu?
Bo widzę, że nie jest mną zainteresowany.
Ja bym tak nie miał.
- Zmotywowałbym się. - Serio?
Gdyby ktoś nie był zainteresowany, to pomyślałbym, czego mi brakuje.
I...
spróbowałbym stać się nawet lepszy, niż ta osoba tego oczekuje.
Chciałabym tak myśleć.
Nie możesz?
- Możesz. - Tak?
- Chcę zrobić coś innego. - Co?
Myślę teraz,
że jeśli pójdziemy na kolację,
- to powiem mu szczerze. - Co?
Że coś do niego czuję.
I super.
Powiedz szczerze, co do niego czujesz.
Przy okazji,
mam pytanie.
Powiedzmy, że jest ktoś, do kogo nic nie czujesz.
Mogłabyś wciąż spotykać się z tą osobą?
- Nie. - Nie mogłabyś?
Bo...
Cicho.
Wybacz.
- Mówię tak głośno? - Nie.
Wybacz.
- Nie poszłabyś. - Nie.
- Skrzywdziłbym ją, idąc? - Tak.
Jasne.
Wiesz, o kim mówię.
Tak.
Gdyby jakaś dziewczyna nie czuła nic...
Rozumiem.
...do mnie, ale ja bym ją lubił
i wciąż gdzieś zapraszał...
I tak byś mnie zaprosił?
Tak.
Ale gdybyś nie chciała.
Powiedziałabyś, że nie możesz.
- Tak. - A gdybym zapytał o powód,
- co byś powiedziała? - Że nic nie czuję.
- Ale... - To za ostre?
To by zraniło mężczyznę.
Zawsze byłam bezpośrednia
i nie zmienię tego.
Od początku pokazuję swoje uczucia.
Może nie zawsze jestem szczera z osobami, które naprawdę kocham.
Do pewnego stopnia.
Ale uczucia chcę pokazywać.
Jeśli jesteś pewny swych uczuć, to i tak ich nie zmienisz.
Jeśli ci na niej zależy, to nie zwlekaj.
- Tak myślisz? - Nie będzie traciła czasu
i ruszy dalej.
Prawda?
Ale...
jeśli wciąż nie jesteś pewien,
to nie odpuszczaj.
Jasne.
Ale jeśli mogę powiedzieć, co czuję,
nie chcę, byś z nią wychodził.
Ale...
załóżmy, że właśnie tego nie powiedziałam.
Cholera...
Pan Popularny.
Wcale nie, do licha.
To jutro, nie?
Tak, chce się ze mną spotkać po musicalu Król Lew.
Ale mam dać jej znać jutro.
Rozumiem.
Masz jakieś plany na jutro?
Nie mam żadnych.
Ja też nie.
Nie planuję nic na poniedziałek,
bo ktoś z tego domu powiedział, że tylko wtedy ma wolne.
Gość z smutnymi oczami.
Rzadko kiedy jest w domu.
Dlatego przeniosłam wszystkie swoje plany na inne dni.
Ale gość ze smutnymi oczami jest zajęty,
więc rozumiem.
Rozumiem to.
Jasne...
Nie mamy za dużo czasu, kiedy możemy się spotykać.
Nie.
- Rzadko jestem w domu. - Tak.
Za tobą tęsknię najbardziej.
Co to ma być?
- Przed spaniem oglądam filmik. - Nie wierzę.
Naprawdę.
Nie żartuję.
Pogadać teraz z Haną?
Pogadaj z nią jutro.
To nie temat na rozmowę przed snem.
Racja.
- Tak. - Chodźmy na górę.
- Do pokoju zabaw. Jesteś śpiąca? - Nie.
- Chcę być pewniejsza siebie. - Jasne.
- To bardzo ważne. - I...
Chcę być pewna swojej wartości.
Jeśli ci odmówi, to wiele straci.
To jego problem.
Kto wyglądałby lepiej w różowych włosach?
Wyglądasz super.
- Naprawdę? - Tak, wyglądają pięknie.
- Dziękuję. - Wyglądasz super.
Przestań.
Naprawdę.
- Nie. - Serio.
Daj spokój.
Mówię serio!
Przestań.
Jesteś ładna, Hana.
Dzięki.
Jesteś ładna i zabawna.
- Masz wszystko. - Nie.
Jeśli ktoś tego w tobie nie lubi,
to nie zawracaj sobie nim głowy.
Dzięki.
Nie gap się.
Ale dzięki.
Czuję się dużo lepiej. Spróbuję być pewniejsza siebie.
Pójdę z nim na kolację. Zrobię, co mogę.
Hej.
- Co tu się stało? - Zrobiłam trochę miejsca.
Nie byłam tu.
- Ćwiczę tu swój stand-up. - Super.
Co tu robicie? Chcieliście zobaczyć pokój?
Widziałem, że Kai szedł na górę.
- Chcieliśmy sprawdzić, co robisz. - Tak.
- Byliśmy ciekawi. - Naprawdę.
- Rany. - Przeszkodziliśmy wam?
Nie, tylko gadaliśmy.
O czym?
O wielu rzeczach.
O naszych uczuciach. Jej uczuciach.
Odnośnie czego?
Odnośnie miłości.
Gadaliście o miłości.
Ale o niczym poważnym.
To już twoja sprawa.
Nie gadaj o tym.
Co tam?
Co?
W porządku?
To znaczy?
Za dużo myślę o koszykówce.
Jaki jest twój priorytet?
Koszykówka.
Nie myślisz o „czymś”?
Koszykówka jest pierwsza. Ciężko to połączyć.
To coś zupełnie innego. Ciężko to zrobić.
Idę spać. Muszę rano wstać.
Racja.
Poruszyło mnie to.
- Moje słowa? - Tak.
Dały mi inspirację. Dziękuję.
Priorytet? To trudne.
- Tak. - Tak.
- Było super. - Niesamowite.
Nie spodziewałem się tego.
To było trochę...
Trochę się pogubiłam.
Torichan już nie nadąża.
Tęsknię za Ruką!
Tak, fajnie się go oglądało.
- Tak dojrzał. - I jest przystojny.
Zaczęliśmy myśleć o miłości.
O miłości, co?
- O miłości. - Co myślisz?
- Ryo jest... - Padła.
Miłość ją powaliła.
Dajcie jej nagranie z Kaiem.
Tak, chcę nagranie tylko z nim.
Co chwilę porusza swoim ramieniem.
Wystarczy mi samo audio. Będę go słuchać w aucie.
Ale zadowolona.
Ryo powiedział tak, bo była tam Hana.
Pewnie tak, ale przypadkiem trafiło to w Vivi.
Nie mógł zaprzeczyć.
A więc Ryo czuje coś do Vivi?
Jasne.
- Zaprosił ją na górę. - Racja.
Nie spodziewał się Kaia i Hany.
Wcześniej świetnie się bawili.
- Nie wiem, czy na pewno... - Może mu się nie podoba.
Zadurzył się w niej.
Zapytał, czy może wyjść z kimś, kim nie jest zainteresowany.
Chciał chyba dać znać,
że nie jest zainteresowany Haną.
Ale to była okrutna scena.
- Która? - Gdy gadał z Haną.
Szanse były nikłe,
ale po raz ostatni chciała go gdzieś zaprosić.
- Nie słuchał. - Straszne.
Czemu Emika gadała o pubie oppai?
- Właśnie. - Bez jaj.
Teraz atakujemy Emikę.
Nic nie można na nią poradzić.
- Beznadziejny przypadek. - Tak.
- Ale gadać o tym w salonie? - To nic złego.
Nawet Ryo nie mógł tego olać i powiedział,
że przestał słuchać Hany. To było strasznie ostre.
Gdyby mu się podobała, to nie podsłuchiwałby ich.
- Właśnie. - Tak.
Kogo obchodzi oppai?
- Wszystkich facetów. - Serio?
- Tak.
Można w nich usłyszeć ciekawe rzeczy.
Co to są puby oppai?
- Nie zadawaj takich pytań. - Mama nie pozwala.
Dajcie spokój. Najlepiej to wyjaśnię.
Przestań.
Pogadasz o tym na kanale.
- Dobrze. - To też złe miejsce.
Nie rób tego.
Chciałem omówić miejsca i ceny.
- Nie muszę? Dobra. - Po co to komu?
- To naprawdę ciężkie. - To wyjątkowy odcinek.
- Vivi ma niezłe umiejętności. - To prawdziwy as.
Jest naprawdę...
- To zaawansowany gracz. - Wykonuje wiele pośrednich wolnych.
- Gra świetnie. - Tak swobodnie.
- Nie strzela za mocno. - Tak.
Właśnie.
Gdybym usłyszał: „Nie chcę, byś z nią wychodził”...
- Powiedziała tak. - Pośrednio.
- O gościu ze smutnymi oczami. - Tak!
- Że nie ma go w domu. - Nigdy.
- Zostawia sobie wolne poniedziałki. - Jest bardzo bezpośrednia. Super.
Tak, naprawdę.
Niech Ryo się zdecyduje, bo ucierpi więcej osób.
- Właśnie. - Tak.
Ale wciąż nie jest pewien.
Nie chce skrzywdzić...
Nie wydaje się zbyt entuzjastyczny.
Jest za miły.
Nie chce urazić Hany.
Nie chce być posłańcem złych wiadomości.
Zawsze chce być dobry.
Nie sądzę.
Czasami zgrywa durnego i myślę, że naprawdę taki jest.
Ryo i Hana powinni pójść na kolację.
Ale zdecydował już, że nie pójdą.
Może.
Albo powie jej: „Nie, dzięki, Hana.
Skupię się na koszykówce”.
- To wymówka? - Koszykówka?
Jeśli tak ją odrzuci, to niech nie umawia się z Vivi.
- Viskówką. - „Viskówką”?
- „Vivi” i „koszykówka”?
- Super. - No tak.
Przestańcie wymyślać jakieś bzdury.
- Viskówka. - Jasne.
Nie wzdrygaj się tak.
Viskówka.
- Przestań. - Dość.
Co z tobą?
- Oblech! - Nazwała cię oblechem!
Co?
Moja córka nazwała pana oblechem!
Robię to samo co Kai!
Przeraziło ją to!
GODZINA 17.00
Gadaliście wczoraj do późna.
Jak poszło?
Z Ryo?
Byłam dość agresywna, więc chyba wie, że coś do niego czuję.
- Tak? - Tak.
Ale czuję
że naprawdę podąża za swoim marzeniem.
Jego życiowym priorytetem
jest koszykówka.
Podziwiam go za to.
Zawsze mówię, że cel jest dla mnie najważniejszy,
ale kiedy się w kimś zakocham,
to od razu myślę tylko o nim. Zapominam nawet o sobie.
Ale wielu mężczyzn...
nie myśli w ten sposób.
Sama wzbudzam w sobie ekscytację i sama ją zabijam.
Jestem.
- Cześć. - Cześć.
Co porabiacie?
Sprzątamy kuchnię.
Dzięki, że to robicie.
Miałam się dzisiaj spotkać z Ryo, jeśli będzie wolny.
Napisałam do niego, ale nie przeczytał SMS-a.
- Jest w domu? - Nie.
Nie jest na musicalu?
Ale miał skończyć o 15.00, nie?
- Nie wiedziałam. - Tak.
Prawda?
Rany, dzwonił do mnie.
- Kto? - Ryo.
- To dobrze. - Nie.
- Cześć. - Hej.
Co tam?
- Co u ciebie? - Dobrze.
- Wygrałaś walkę? - Tak.
Gdzie ręcznik?
- Gratulacje. - Dzięki.
- Musical się już skończył. - Tak?
- Idę na obiad ze znajomym. - Jasne.
- Wybacz. - W porządku.
- Przepraszam. - Spoko.
- Do później. - Do później.
- Dobra. - Trzymaj się.
- Dzięki. - Pewnie.
- Pa. - Pa.
Przebiorę się.
Wyluzujmy się.
Chcę, byś była z Tupasem.
Nie mam pewności.
Chcę, by ktoś był razem.
Ale...
Sama nie wiem.
Chcę, by wszystko było jasne.
Jestem już zmęczona tą pogmatwaną sytuacją.
Minął tylko tydzień.
- Nie myśl tyle. - Tydzień?
- Tak. - Czuję, jakbym mieszkała tu dłużej.
Masz ładny makijaż.
- Dzięki. - Ładnie wyglądasz.
Ale nikt nie chce ze mną wyjść.
Wiem, co czujesz.
Obejrzyjmy Titanica. Kupił go.
Przestań. Nie chcę płakać.
Co mam zrobić?
- Co? - Masz ręczniki papierowe?
- Tak. - Proszę.
- Ale odpocznij. - Nie...
- Chcesz coś porobić? - Tak.
By odciągnąć myśli.
W końcu płaczesz.
Napisy: Krzysztof Zając